• اوقات شرعی

  • امار بازدید

افراد آنلاين: 1
بازديد امروز: 13
بازديد ديروز: 67
بازديدهاي كل: 13792
  • اخبار

شب سوم هییت نوجوانان علی اکبر (ع)

هیئت علی اکبر - علی اکبر - پور موسوی - محرم - صفر

هیئت حضرت علی اکبر (ع) بلوار کارگر به مناسبت ایام محرم و صفر در دهه ی سوم ماه صفر اقامه ی عزا نمود.

سخنران این جلسات استاد گرام جناب آقای پورموسوی می باشند که به شرح و تفسیر زیارت عاشورا و علت قیام امام حسین (ع) می پردازند.

در ادامه ی مطلب، گزارش تصویری شب سوم این جلسه و خلاصه ای از سخنان جناب آقای پورموسوی قرار داده شده است.
 


 

استاد گرامی جناب سیدمحمد پورموسوی در ادامه مباحث در شب سوم پس از تلاوت قرآن به ادامه مراتب نفوس در انسان و تشریح نفس  مطمئنه به امام حسین علیه السلام اشاره فرمودند و سپس به یکی از شبهات در قیام امام حسین علیه السلام پرداختند .
ایشان به یکی از سوالاتی که در خصوص حرکت امام و یارانش از مدینه تا کربلا و شهادت آن حضرت منجرشد پاسخ دادند.


سوال این بود که
چرا امام حسین با حرکت به سوی کوفه، خود را به کشتن داد، در حالی که قرآن می‌فرماید: با دستان خود خویش را به هلاکت نیفکنید؟
جواب در دو محور قابل بررسی است.


1 – علم عادی:
براساس آیات قرآن، علم غیب مخصوص خدا است.(1) و از جمله امور غیب و پنهان، اخبار و حوادث آینده است. در عین حال در برخی آیات، خداوند بعضی از حوادث غیب را به پیامبرش خبر می‌دهد.(2) نیز از آیات برداشت می‌شود که بندگان خاص و برگزیده خود را از برخی امور غیبی آگاه سازد؛ بنابراین اگر پیامبران و معصومان(ع) از آینده آگاهی دارند و از آن خبر می‌دهند، از ناحیه خدا و به اذن و ارادة اوست.


از آیات و روایات نیز به دست می‌آید که اراده و مشیت الهی بر آن است که پیامبر و امام همانند مردم عادی باشند. مانند آنان زندگی کنند و مورد آزمون الهی قرار گیرند و در رفتار خویش با مردم براساس علم غیب عمل نکنند.
پیامبر و امام براساس اراده و مشیت الهی عمل می‌کردند. رفتارشان مانند افرادی بود که هیچ اطلاعی از آینده ندارند. این گونه عمل کردن بسیار دشوار است و توان،‌تحمّل و ظرفیت فوق‌العاده می‌طلبد، و خود از کرامات است.


پیامبران در معامله و داد و ستد با مردم و عزل و نصب کارگزاران و قضاوت و برخوردها به علم عادی رفتار می‌کردند. پیامبر و امام، منافقان را می‌شناختند؛ با این وجود پنهان کاری آنان را – جز در موارد ویژه – افشا نمی‌کردند و ظاهر اسلامی آنان را می‌پذیرفتند و در معاشرت و داد و ستد و ازدواج و... با آنان مانند دیگران عمل می‌کردند. پیشوایان معصوم(ع) الگوی دیگران بودند؛ بنابراین باید براساس علم عادی رفتار می‌کردند.


در کتاب شریف کافی، بابی با عنوان «الائمة اذا شاؤوا أن یعلموا علموا» وجود دارد. در این باب روایاتی جمع‌آوری شده که بیانگر آن است که امامان هر گاه اراده علم و دانش کنند، آگاه می‌شوند. اما چون اراده الهی در امور مربوط به آنها براساس عمل به علم عادی بود، آنان نیز همان را اراده می‌کردند.


مردم کوفه به حضرت نامه نوشتند و اعلام آمادگی کردند. هنگامی که حضرت از مکّه حرکت کردند، وجود نشانه قطعی بر شهادت حضرت نبود، بلکه با حضور او در مکه، بیشتر احتمال خطر و کشته شدن وجود داشت؛ بنابراین بهترین راه به طور طبیعی و عادی حرکت به سمت کوفه بود. امام بر اساس علم عادی، حرکت به سوی کوفه را انتخاب کرد تا این که در کربلا در محاصره دشمنان واقع شد؛ بنابراین براساس علم عادی و طبیعی به نظر نمی‌رسد که حرکتش به سمت کوفه، کشته شدن یا به هلاکت انداختن خود باشد.


2 – علم الهی:
که دنباله بحث در پاسخ به این شبهه برای شب بعد ماند وو  در پایان به ذکر گوشه ای از مصیبت حضرت رقیه سلام الله علیها پرداختند .
اجورکم عندالله و عند ابیه  الحسین ابن علی ابن ابیطالب علیه السلام

 

 

 

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به پایگاه اطلاع رسانی مسجد حضرت ابوالفضل(ع) میباشد.